[SF]Winter Love
[JaeChun]
exttTitle :: [SF] Winter Love [JaeChun]
Rating :: PG-13
Author :: Drama Romantica
Pairing ::JaeChun [Jaejoong+Yuchun]
Category :: Boy love Boy , Love Romance Drama ,Yaoi
Author Note :: ในที่สุดก็ถึงฤดูหนาว~
ตอนแรกกะว่าจะเอาหนาวไว้สุดท้าย แต่คิดว่าจบแบบแฮปปี้ฯจะดีกว่า
ยังไงก็อย่าพึ่งทิ้งกันเน้อ รอผลิจบก่อน(แต่ยังคิดชื่อเรื่องมะออกเลย 55+)
‘ต่อให้ต้องแลกกับอะไรก็ตาม...ขอเพียงนายกลับมาอีกครั้ง
ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร...ฉันก็ยอม
ขอเพียงแค่ฉันได้เฝ้ามองนายอยู่ห่างๆก็ยังดี...’
ใบหน้าสีขาวสวยยิ่งกว่าหิมะที่กำลังตกลงมาตอนนี้
ริมฝีปากบางสีแดงสดรับกับจมูกโด่งๆของคนตรงหน้ายิ่งนัก
ผมสีทองอมน้ำตาลยิ่งทำให้คนๆนี้ดูสวยยิ่งกว่าใคร...
แต่ทว่า...
ริมฝีปากของเค้าไม่เคยจะยิ้มเพื่อใครซักครั้ง
นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมองออกไปนอกกระจกรถสีดำคันสวย แต่แล้วอยู่ดีๆร่างหนาก็พบกับร่างบางที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่ข้างทาง
ผิวที่ขาวซีดยิ่งกว่าหิมะผมสีดำสนิทที่ตัดกับผิวสีสวย
นอนไม่ได้สติอยู่ที่ใต้ต้นไม้ ...
แล้วไง?
คนอย่างคิม
แจจุงไม่ใจดีพอที่จะช่วยใครง่ายๆหรอกนะ
แต่ทว่า...ร่างหนาก็ต้องตกใจมากขึ้นเมื่ออยู่ๆหิมะที่ตกลงมากลับไม่ตกใส่ร่างบาง
หิมะเหล่านั้นกลับไปหล่นข้างๆร่างบางแทน ร่างหนาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ
“หยุดรถ!!!”
ตามคำสั่งบอร์ดี้การ์ดก็หยุดรถตามคำสั่งของเจ้านาย
รถที่ขนาบข้างอีก3คันก็หยุดตาม
รองเท้าหนังสีดำราคาแพงของร่างหนาเหยียบลงไปที่หิมะสีขาวนุ่ม...ร่างหนาเดินไปยังที่ๆร่างบางนอนอยู่
เขามองใบหน้าที่แสนไร้เดียงสาของร่างบาง ร่างหนาย่อตัวลงไปนั่งยองๆข้างหน้าร่างบาง
เสื้อสูทราคาแพงเปื้อนไปด้วยหิมะที่ผสมกับดินบนพื้น แต่ร่างหนาก็ไม่สนใจ....
“นาย...เป็นลูกของหิมะงั้นหรอ?”
ร่างหนาพึมพำเบาๆก่อนที่จะตัดสินใจอุ้มร่างบางขึ้นมา
แล้วเดินกลับไปยังรถของตัวเอง
เหล่าบอร์ดี้การ์ดชุดดำมองกันอย่างเลิ่กลั่กด้วยความตกใจ
ที่อยู่ดีๆเจ้านายก็อุ้มใครไม่รู้ขึ้นมา มันสามารถเป็น1ในสิ่งมหัศจรรย์ของโลกได้เลยด้วยซ้ำ!
“กลับบ้าน”
ร่างหนาพูดเบาๆกับบอร์ดี้การ์ดพร้อมกับเปิดประตูแล้ววางร่างบางอย่างแผ่วเบาลงบนเบาะรถ
ร่างหนาจัดท่าให้ร่างบางนอนอย่างสบายพร้อมกับปิดประตู
แล้วไปเปิดประตูอีกด้านหนึ่งมือเรียวยกศรีษะของร่างบางขึ้นมาก่อนที่จะวางศรีษะของร่างบางลงบนตักของตัวเอง
แล้วรถสีดำก็เคลื่อนที่อีกครั้ง...
‘ในตอนนั้นผมคิดว่า...พระเจ้าได้ประทานของขวัญมาให้ผม
ของขวัญที่จะเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของผม
และผม...ก็ไม่คิดจะปฏิเสธของขวัญที่สวยงามนี้ด้วย...’
ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ
แต่สิ่งแรกที่เค้าเห็นก็คือใบหน้าที่แสนหล่อเหลาแต่ทว่าดูเศร้าอย่างน่าประหลาด
น่าแปลกที่สิ่งแรกที่เค้าต้องการก็คือรอยยิ้มของคนๆนี้
ร่างหนามองใบหน้าของร่างบางที่ตอนนี้ลืมตาขึ้นมาแล้ว
“ฉันเจอนายนอนสลบอยู่เลยเก็บมา
กินข้าวแล้วก็กลับบ้านซะ”
ร่างบางตกใจเล็กน้อยที่อยู่ๆก็มีคนพูดกับเค้าแบบนี้
นอนสลบ? เก็บมา? มันหมายความว่ายังไงกันนะ?
ร่างบางที่แสดงความงงออกมาทางสีหน้าอย่างไม่ปกปิด ทำเอาร่างหนาชักสีหน้าน้อยๆ
ร่างหนาเดินไปหยิบชุดสูทที่วางอยู่ข้างๆเตียงมาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาว
ก่อนที่จะเดินออกไป...
แต่ทว่า...
มือเรียวเล็กของร่างบางยื่นไปจับที่ชายเสื้อของร่างหนา
ร่างหนาหันหน้ามาทางร่างบางอย่างสงสัย ร่างบางค่อยๆเอ่ยริมฝีปากที่สั่นน้อยๆของตน
“ผะ...ผมเป็นใครหรอครับ?”
“หะ!?”
“ผมคือใคร? แล้วคุณคือใคร?”
“นายหมายความว่าไง?”
“...”
“ฉันชื่อคิม แจจุง
เป็นมาเฟีย แต่นายน่ะเป็นใครกันแน่?”
“มะ...ไม่รู้”
ร่างหนามองใบหน้าของร่างบางที่ตอนนี้เริ่มซีดน้อยๆ
มือของร่างบางเริ่มสั่นขึ้นเรื่อยๆ ร่างหนาถอนหายใจอย่างเซ็งๆก่อนที่จะนั่งลงบนเตียงสีดำสนิทที่แสนนุ่ม
“ถ้างั้นนายก็อยู่ที่นี่ไปก่อนละกัน”
“เอ๋?”
“ส่วนชื่อ...อืม...”
ร่างหนามองใบหน้าของร่างบางก่อนที่จะคิดคำๆนึงออก
ขาว....ราวกับหิมะ
“คิม โฮยอนละกัน”(โฮยอน=ขาวราวกับหิมะ)
“โฮยอน?”
“ส่วนนายก็อยู่ห้องนี้กับฉันก่อนละกัน
แต่มีข้อแม้นะ...”
“ข้อแม้?”
“ถ้านายจะมาอยู่ที่นี่นายก็ต้องตอบแทนฉัน”
“ตะ...แต่ผมไม่มีเงิน”
“คนที่ไม่รู้แม้แต่ชื่อตัวเองจะมีเงินได้ไง
ฉันก็แค่จะให้นายสอนฉัน”
“สอน?”
“อืม...สอนให้ฉันรู้จัก”
“...”
“คำว่ารัก”
อยู่ดีๆใบหน้าของร่างหนาก็เศร้าขึ้นมาเมื่อพูดถึงคำว่า
‘รัก’ คำที่เค้าต้องเสียน้ำตาให้มัน
คำหลอกหลวงที่ผู้หญิงคนนึงมอบมันให้กับเค้าเพียงเพราะ ‘คำสั่ง’
“แล้ว...ความรักคืออะไรล่ะครับ?”
“ความรักคืออะไรงั้นหรอ?”
“อืม”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...นั่นเป็นหน้าที่ของนายที่จะสอนฉัน”
“แล้วคุณจะอยากรู้ไปทำไมล่ะครับ?”
“เพราะฉันอยากรู้ว่าจริงๆแล้วความรักมันคืออะไรยังไงล่ะ”
“...”
“ความรักจริงๆที่ไม่ได้ทำไปเพราะ
‘คำสั่ง’ “
พูดจบร่างหนาก็เดินออกไปทิ้งให้ร่างบางอยู่ในห้องคนเดียว
แล้วจะให้เค้าทำยังไงล่ะ? เค้ายังจำอะไรไม่ได้เลยแล้วจะให้ไปสอนคำว่า ‘รัก’
กับคนๆนั้นเนี่ยนะ บ้ารึเปล่า?”
ก๊อกๆ
“ท่านให้เอาอาหารมาให้คุณกินน่ะค่ะ”
ผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับวางอาหารลงบนโต๊ะให้เค้า
และขณะที่เธอกำลังจะเดินไป
ร่างบางก็เอื้อมมือไปดึงขอบกระโปรงของเธอไว้(อีกแล้ว-*-)
“ค่ะ!?”
“ความรักคืออะไรหรอครับ?”
“เอ๋?”
“ความรัก...มันคืออะไรหรอครับ?”
“ความรัก...คงเป็นการที่คนอีกคนดูแลแล้วก็เป็นห่วงคนอีกคนมากๆมั้งค่ะ”
“แค่นั้นหรอครับ?”
“ความรักน่ะไม่มีคำจำกัดความที่ตายตัวหรอกนะค่ะ
แต่เมื่อเรารักคนๆนั้นมากๆแล้วเราจะสามารถทำทุกอย่างเพื่อเค้าได้
แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของเราก็ตาม”
“หมายถึงยอมตายงั้นหรอครับ?”
“ค่ะ^^ แต่ความรักมันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอกนะค่ะ”
“งั้นหรอครับ...แล้วทำยังไงถึงจะสอนคำว่ารักให้คนอื่นรู้จักได้ล่ะครับ?”
“อ่า...ก็ใช้หัวใจสอนไงค่ะ^^”
“หัวใจ?”
“ค่ะ^^ ฉันขอตัวก่อนนะค่ะ”
แล้วเมดผู้หญิงคนนั้นก็ทิ้งร่างบางอยู่ในห้องนี้คนเดียวอีกครั้ง
“ใช้หัวใจงั้นหรอ?”
ร่างบางนั่งนึกก่อนที่ริมฝีปากสวยจะยกยิ้มขึ้น
สิ่งที่เค้าต้องการจากคนๆนั้นตอนที่เจอกันครั้งแรก...รอยยิ้มของร่างหนา!
แต่...
จะทำยังไงให้ยิ้มนี่สิ?
ร่างหนาเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่อ่อนเพลีย
มือเรียวดึงเนกไทลงมาพร้อมกับปลดกระดุม2-3เม็ด
มือเรียวโยนเสื้อสูทราคาแพงลงกับพื้นก่อนที่ร่างหนาจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง
แต่แล้ว...
“แบร่!!!”
ร่างหนามองไปยังร่างบางที่ตอนนี้สวมวิกสีดำยาวผมสีดำนั่นยาวมาปิดบังใบหน้าสวย เสื้อสีขาวขาดเป็นรอยๆ ตามตัวเสื้อมีจุดสีแดงที่คาดว่าน่าจะเป็นเลือด(?)
“...”
“...”
“ไม่ตลกหรอครับ?”
“หะ!?”
“มันไม่ตลกเลยหรอครับ?”
“...”
“...”
“555+ กร๊ากๆ ฮ่าๆ
นะ...นี่นาย”
“ครับ?”
“นายทำแบบนะ...นี้ กร๊ากๆ
นายก็ต้องอยากให้ฉันกลัวสิ ฮ่าๆ โอ๊ย~ ไม่ไหวแล้ว กร๊ากกกกก”
“ตลกขนาดนั้นเลยหรอครับ?”
“ไม่ตลกได้ไง ก็นาย กร๊ากๆๆ”
“!?”
ร่างบางยังคงงงุนงงกับปฎิกริยาที่ได้จากร่างหนา
นี่มันตลกขนาดนั้นเลยงั้นหรอ? โฮยอนคิดในใจ
ไอ้เราก็อุตส่าห์เตรีมอีกมุกเพราะมุกนี้คงไม่ผ่านชัวร์ๆ
แล้วไหงคุณแจจุงถึงขำขนาดนี้ฟร่ะ?
“นาย กร๊ากๆๆๆๆๆๆ”
ร่างหนาหันมาชี้หน้าร่างบางก่อนจะก้มลงไปหัวเราะอีกรอบ
นั่นยิ่งสร้างความงุนงงให้ร่างบางยิ่งกว่าเดิม
หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงร่างหนาก็เริ่มหยุดหัวเราะได้แล้ว
“เอาล่ะๆ
ในฐานะที่นายทำให้ฉันหัวเราะได้ กร๊ากๆ”
“เอ่อ...คุณแจจุงครับ”
“เรียกแจจุงเฉยๆก็ได้
แต่นายอย่าหันหน้ามานะมันตลก กร๊ากๆๆๆ”
“-_-^”
“เอาน่าๆ ไม่ต้องพูดมาก
เดินตามฉันมาก็พอ”
ร่างหนาเดินนำร่างบางลงมาข้างล่างเหล่าคนรับใช้ทั้งหลายต่างแปลกใจที่เห็นคุณชายของตนยิ้ม
หลังจากที่เธอคนนั้นได้จากไป คิม แจจุง
ก็ไม่เคยยิ้มอีกเลย...รอยยิ้มของคุณชายทำให้คนรับใช้อีกหลายคนอดยิ้มตามไม่ได้
รอยยิ้มที่แสนสดใส...รอยยิ้มที่ทำให้คนอื่นยิ้มตาม...
ร่างหนาเดินนำร่างบางมายังห้องครัวร่างหนาเดินไปหยิบผ้ากันเบื้อนสีฟ้ามาใส่
มือเรียวยาวเอื้อมมิอไปผูกเชือกข้างหลัง
ร่างบางที่เห็นร่างหนาพยายามผูกก็เดินมาผูกเชือกข้างหลังให้ร่างหนา
มือของทั้งสองสัมผัสกันนิดหน่อย
“มือนายนุ่มจัง”
ร่างหนาพูดออกมาทันทีที่สัมผัสมือกับร่างบาง
“แต่มือคุณ...”
“...”
“อ่อนโยนจังเลยนะครับ^^”
“หะ!?”
มือที่ใช้ปลิดชีวิตคนเป็นว่าเล่นเนี่ยนะ?
มือที่มักจะฆ่าคนอย่างเลือดเย็น คนที่เห็นคนเป็นผักปลาอย่างเค้านี่นะอ่อนโยน?
มือที่ใครต่างก็รังเกียจ...
“ถ้านายเห็นฉันจริงๆแล้ว
นายจะรังเกียจฉันด้วยซ้ำไป”
ร่างหนาพูดจบก็หันหลังให้ร่างบางอีกครั้ง
ก่อนทีร่างหนาจะลงมือทำอาหารให้ร่างบางกินตามที่สัญญาไว้
ร่างบางมองแผ่นหลังที่ดูเดียวดายของร่างหนาด้วยหลากความรู้สึก ทั้งสงสาร
อยากปกป้อง อยากเป็นที่พักพิงให้คนๆนี้ คนที่แสนโดดเดี่ยวคนนี้...
หลังจากที่แจจุงทำอาหารเสร็จโฮยอนและแจจุงก็นั่งกินข้าวด้วยกัน
ร่างหนานั่งมองร่างบางที่นั่งกินข้าวด้วยท่าทางมีความสุข มีความสุข?
คนที่อยู่ล้อมรอบเค้ามีแต่สีหน้าที่เป็นทุกข์
นี่เป็นครั้งแรกที่เค้าเห็นคนที่อยู่กับเค้ามีความสุขจริงๆ
ร่างหนามองร่างบางด้วยสายตาอ่อนโยน...
“ไม่รังเกียจหรอก”
“หืม? นายพูดว่าไรนะโฮยอน?”
“ผมไม่รังเกียจคุณหรอก
เพราะผมรู้ว่าจริงๆแล้วคุณใจดีแค่ไหน^^”
“นาย...”
“และต่อให้คุณจะเป็นคนเย็นชาแค่ไหน
แต่ว่า...ตอนนี้คุณเป็นเจ้าของชีวิตของผมแล้วนะ^^”
“โฮยอน...”
“ต่อให้คุณจะเป็นยังไง
ผมก็รักในสิ่งที่คุณเป็น”
“...”
“ต่อให้คุณจะฆ่าคนมาแล้วกี่ร้อยคน”
“...”
“แต่เมื่อมือของคุณมาสัมผัสที่มือของผม
ผมก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่คุณมี”
“...”
“เพราะคุณคือคนที่ใจดีที่สุดในโลก^_________^”
“...”
“^___________^”
“แล้วนาย...”
“!?”
“ก็คือคนที่ฉันอยู่ด้วยแล้วมีความสุขที่สุด”
“เอ๋!?”
ร่างหนาเดินอ้อมไปกอดร่างบางจากข้างหลัง
ใบหน้าเนียนขาวซุกลงไปที่ไหล่ของร่างบางอย่างเหนื่อยอ่อน นานแค่ไหนแล้วนะ?
ที่เค้ารู้สึกสบายใจและวางใจขนาดนี้
รู้สึกราวกับว่าคนๆนี้คือคนที่เข้าใจเค้ามากที่สุด...
“ไปนอนบนห้องดีกว่าเนาะ^^”
“อื้ม^^”
ร่างหนาเดินโอบเอวร่างบางขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเอง
ทั้งๆที่เค้าก็เคยมีเซ็กส์มาแล้วหลายครั้งแต่เมื่อเค้าเจอคนๆนี้
โฮยอนที่แสนไร้เดียงสาเค้ากลับไม่อยากจะทำอะไรร่างบางเลย
แค่อยากอยู่ใกล้ๆก็เพียงพอแล้ว... ร่างหนานอนกอดกับร่างบางบนเตียงทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน
มือของทั้งสองสอดประสานกันไว้ราวกับว่าทั้งสองคนจะไม่มีวันแยกจากกัน...
“เดี๋ยวโฮยอนร้องเพลงให้ฟังนะครับ^^”
“อืม^^”
รอยยิ้มที่ร่างบางต้องการให้มันอยู่บนใบหน้าของร่างหนา
ร่างหนาก็มอบมันให้ร่างบางตลอดเวลา
เค้าอยากทำให้ร่างบางมีความสุขมากที่สุดเวลาอยู่กับเค้า
รอยยิ้ม...ที่เค้าไม่เคยคิดจะมีมันอีก...
“ฮา รุ มาน นี บาง เย ชิม
เด กา ทเว โก ชิพ พอ
ตอ ตา ซือ ฮี โพ กึน นี เน พุม เม คาม ซา อาน โก เช ฮู โก ชิพ พอ
อา ชู จัค กึน ดวี ชอค กิม โด นอ เย โจ คือ มาน โซค ชา กิม เม
นาน กุม โซค เก กเว มุล โด อี คยอ เน บอ ริล เทน เด”
(แค่ซักวันหนึ่ง
ชั้นอยากจะอยู่เป็นเตียงของคุณ
จะอบอุ่น แล้วนุ่ม ให้คุณได้นอนหลับ
เสียงกระซิบเล็กๆของคุณ
จะเอาชนะฝันร้ายของชั้น)
เสียงใสของร่างบางที่ร้องเพลงให้ร่างหนาฟัง
ใบหน้าที่แสนอบอุ่นนั่นราวกับจะบอกร่างหนาว่าที่ร่างบางร้องให้ฟังนั้น
คือความรู้สึกของร่างบางจริงๆ แม้ว่าจะจำอะไรไม่ได้ แม้จะไม่รู้ว่าความรักคืออะไร
แต่ตอนนี้ร่างบางรู้และต้องการอยู่คนอย่างเดียว...
เค้าไม่อาจแยกจากคนๆนี้ได้อีกแล้ว...เค้าต้องการเพียงแค่ได้อยู่เคียงข้างคนๆนี้ตลอดไป...
ร่างหนาลอบมองใบหน้าของร่างบางที่กำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของเค้า
ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มโดยไม่รู้ตัว
ตอนที่ผมอยู่ข้างๆคนๆนี้ผมก็ยิ้มออกมานับไม่ถ้วน
รอยยิ้มที่ผมคิดว่ามันเป็นแค่การเสแสร้ง ตอนนี้ผมต้องการเพียงแค่จะอยู่ข้างๆโฮยอน
แต่ว่า...ผมก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความจริงได้...
ความจริงที่ว่าผมเป็นมาเฟียที่แสนเลือดเย็น
คนที่ไม่สามารถมีความรักหรือความสุขได้
คนที่ฆ่าคนเป็นว่าเล่น...คนอย่างผม...ไม่อาจที่จะมีความรักหรือความสุขได้...
ไม่งั้น...คนที่ผมรักและความสุขของผม...
...จะถูกทำลาย...
ร่างหนาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของร่างบางอย่างแผ่วเบา
ร่างหนาอ้อยอิ้งอยู่อยางนั้นราวกับว่าไม่ต้องการที่จะถอนจุมพิตนั้น
“นี่โฮยอนของผม...”
“...”
“ต่อให้ผมจะเลวร้ายยังไง...”
“...”
“คุณก็จะรักผมเหมือนเดิมใช่มั้ย?”
“...”
ร่างหนาลุกจากเตียงพร้อมกับเดินไปหยิบเสื้อสูทมาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวของเค้า
นัยน์ตาสีน้ำตาลสวยมองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่แสนอ่อนโยน ร่างหนายิ้มออกมาอีกครั้งก่อนที่เรียวขายาวจะเดินออกจากห้องไป...
แต่ทว่า...
ร่างบางเอื้อมมือไปประสานที่มือของร่างหนาก่อนจะออกแรงฉุดให้ร่างหนาล้มลงมา
ร่างหนาล้มลงมาทับที่ตัวของร่างบางก่อนที่ร่างบางจะเอามือเรียวเล็กดึงใบหน้าของร่างหนาให้ต่ำลงมา...
“ผมสัญญา”
หลังจากที่กล่าวสัญญาร่างบางก็มอบความอ่อนหวานให้ร่างหนาด้วยความเต็มใจ
ร่างหนาที่แม้จะตกใจแต่ก็ควานหาความหวานที่ร่างบางมอบให้
ลิ้นร้อนของร่างหนาซุกไซร้ไปตามโพรงปากของร่างบาง มือของทั้งสองสอดประสานกัน
“อ๊ะ อ๊า~”
ลิ้นร้อนของร่างหนาลากไปตามใบหน้าสวยของร่างบาง
แต่ร่างหนาก็ต้องตกใจเมื่อยู่ดีๆร่างบางก็เอาลิ้นร้อนของตนไปสัมผัสกับลูกกระเดือกของร่างหนา
“หึ~
เดี๋ยวฉันจะทำให้นายไม่กล้าแลบลิ้นออกมาเลย”
ร่างหนาประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของร่างบางอีกครั้ง
ลิ้นร้อนซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวของร่างบาง ร่างบางบิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน
ริมฝีปากของร่างบางอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกมา
“อ๊ะ อ๊า~ จะ...แจจุง”
“หืม?”
“ยะ...อย่าหยุดนะ”
ร่างหนาหันใบมองใบหน้าของร่างบางที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความต้องการ
ใบหน้าของร่างบางบิดเร้าใบด้วยความต้องการ
ใบหน้าของร่างบางแดงซ่านเนื่องจากเลือดสูบฉีดดีเกินไป(?) ริมฝีปากแดงเผยอออกมา ภาพ
ของร่างบางยิ่งฉุดให้ร่างหนาหลงลึกเข้าไปในก้นมหาสมุทร
ที่ยากจะกลับออกมา
เสียงเร้าของร่างบางสอดประสานกับความอบอุ่นของร่างหนาที่มอบให้ร่างบาง
และในตอนนี้แจจุงกับโฮยอน...ก็ได้รวมเป็นหนึ่ง...
แม้จะไม่เข้าใจคำว่า “รัก” ดีที่สุด
แม้จะไม่รู้ว่าความ “รัก” ครั้งนี้จะยาวนานแค่ไหน
แม้จะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจริงๆแล้วคิดยังไงกับเรา...
แม้จะไม่รู้อะไรเลย...
แต่ว่า...
ตอนนี่...ร่างกายและจิตใจของผม...มันต้องการที่จะรับสัมผัสนี้จากแจจุง
จดจำในทุกสัมผัสที่เค้าฝากไว้ ตอนนี้ร่างกายของผมจดจำเพียงแต่สัมผัสที่แสนอ่อนโยนที่เค้ามอบให้ผม
รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนเมื่อมองมาที่ผม มือของเราที่ประสานกัน
มือที่ใหญ่แต่ทว่าอบอุ่นของเค้าประสานมือของผมไว้จนแน่น...
ราวกับแจจุงต้องการจะบอกผมว่า...
เค้า...จะไม่ยอมปล่อยมือนี้...จะไม่ยอมปล่อยมือๆนี้ไปจากผม...
และผม...
ก็จะไม่มีวันปล่อยมือที่แสนอ่อนโยนนี้เช่นกัน...จะไม่มีวันปล่อยมือที่แสนอบอุ่นมือนี้...
หลังจากที่ผมได้สัมผัสร่างกายของโฮยอนในวันนั้น
ผมกัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าต่อให้ “ความรัก” ครั้งนี้จะเป็นเพียงแค่ “คำสั่ง” หรืออะไรก็ตาม ผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากโฮยอน เมื่อผมจ้องไปยังนัยน์ตาของโฮยอน...ผมพบแต่ความอบอุ่นและความอ่อนโยน
นัยน์ตาที่ไม่มีวันโกหกผม และผม..ก็เชื่อในตัวเค้า...
“แจจุง
เค้าอยากกินอันนี้อ่า~”
แจจุงยิ้มก่อนที่จะเดินโอบเอวโฮยอนไปที่ร้านต๊อกโบกกี
ร่างหนามองร่างบางเลือกซื้อของด้วยรอยยิ้ม ริมฝีปากสีแดงของร่างหนายิ้มออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่ออยู่กับร่างบาง
จะมีใครที่ทำให้เค้าอยากยิ้มขนาดนี้อีกมั้ยนะ? ร่างหนาคิดในใจ...
ครืด ครืด~
มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือแบบพับบางเฉียบที่บ่งบอกราคา
คิ้วหนาขมวดนิดหน่อยเมื่อเบอร์โทรของฝั่งปลายสายไม่ระบุเบอร์
แต่ร่างหนาก็ไม่สะกิดใจมากมือเรียวกดรับโทรศัพท์...
(...)
“ใครน่ะ?”
(นายจำฉันได้มั้ยล่ะ? ชอง ยุนโฮ
เพื่อนที่นายทรยศยังไงล่ะ)
“ยุนโฮ”
(ช่าย~
ยังดีที่นายยังจำฉันได้ แต่รู้อะไรมั้ย?)
“รู้อะไร?”
(ตอนนี้ฉันได้พรากคนที่นายรักมาแล้วยังไงล่ะ หึ~)
เมื่อได้ยินเสียงจากปลายสายร่างหนาก็รีบหันไปมองร่างบางทันที
แต่ร่างหนาก็ยังพบกับร่างบางเหมือนเดิม
ร่างหนาหันกลับมากรอกเสียงใส่ปลายสายด้วยความโกรธ
“นายจะล้อเล่นอะไรก็ให้มันมีขอบเขตบ้างสิ”
(หึ~ ฉันน่ะอยากให้นายเจ็บปวดสุดๆต่างหาก)
“อะไรของนายอีก แค่นาย ‘สั่ง’ ให้เจสสิก้ามาใกล้ฉันมันยังไม่พอใช่มั้ย?”
(ช่าย~
นายลองหันกลับไปดูอีกทีสิว่าคนรักนาย...)
ยังไม่ทันที่เสียงปลายสายจะพูดจบร่างหนาก็หันกลับไปมองที่ร่างบางอีกครั้ง
แต่แล้วร่างหนาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าร่างบางถูกจับตัวขึ้นรถสีดำขันหรูแล้ว
ร่างหนาทิ้งโทรศัพท์เครื่องหรู ก่อนที่จะวิ่งตามร่างบางอย่างสุดกำลัง...
แต่ทว่า...
“เกมส์โอเวอร์”
ร่างหนาสัมผัสได้ถึงความเย็นของผ้าที่สัมผัสกับริมฝีปากของเค้า
แจจุงใช้แรงเฮือกสุดท้ายหันกลับไปมองข้างหลัง
และเค้าก็พบยุนโฮ...อดีตเพื่อนสนิทที่สุดของเค้า...และ...
เจสสิก้า
จอง...อดีตคนรัก...ที่เค้าเคยรักที่สุด...
“สิก้า...”
และแล้วร่างแข็งแกร่งของแจจุงก็ทรุดลงไปกับพื้น
ยุนโฮอุ้มแจจุงขึ้นไปบนรถพร้อมกับเรียกเจสสิก้าให้ขึ้นมาตาม
หยาดน้ำตาใสไหลออกมาจากนัยน์ตาของเจสสิก้า
แต่เธอก็เช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว...เธอจะร้องไห้หรือไม่ได้อีกแล้ว...เพราะตอนนี้...
เธอเป็นที่พึ่งให้ยุนโฮเพียงคนเดียว...
“ขอโทษนะแจจุง...”
ขาเรียวสวยก้าวเข้าไปบนรถคันสวย
ก่อนที่รถสีดำนั้นจะวิ่งทะยานไปในที่แห่งหนึ่ง...
“แจจุง...นายจะได้รู้...”
ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าที่แสนหล่อเหลานัยน์ตาของเขาฉายไปถึงความเศร้าโศกเมื่อนึกถึง
‘เรื่องนั้น’ เรื่องอันเลวร้ายที่ไม่ว่าจะสลัดมันยังไงเค้าก็ไม่มีวันสลัดมันออก...
“คิม
แจจุง...แล้วนายจะได้รู้ว่าการสูญเสียความรักมันเจ็บปวดขนาดไหน!”
เจสสิก้ามองใบหน้าของยุนโฮน้องชายของเธอด้วยความสงสาร
มือของเธอค่อยๆวางบนมือของยุนโฮก่อนที่จะเอามือของเธอเอนหัวยุนโฮให้มาซบไหล่ของเธอ
“ไม่เป็นไรนะยุนโฮ...ซักวันบาดแผลนั่นจะดีขึ้น...”
“ฮึก...ฮือ...”
“อย่าร้องไห้เลยนะ
ไม่งั้นคริสต้องเสียใจแน่ๆ”
“เจส...ฉันคิดถึงคริสตัล
คิดถึงน้องสาวของเธอ”
“ฉัน...ก็คิดถึงน้องสาวของฉันเหมือนกัน...”
“เธอคงไม่ลืมใช่มั้ยว่าใครเป็นคนพรากคริสไปจากเรา”
“ฉัน...”
“...”
“ไม่มีวันลืม”
หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าล่วงหล่นมาจากนัยน์ตาของทั้งสองคน
น้ำตาของทั้งสองคนได้หลั่งออกมาแก่คริสตัล...น้องสาวอันเป็นที่รัก และ
เจ้าของหัวใจของเค้าตลอดกาล...
‘พี่ยุนโฮ คริสขอไปเดินเล่นแป๊ปนะค่ะ^^’
‘ได้สิค่ะ^^ แต่คริสต้องรีบๆกลับนะพี่คิดถึง~’
‘จะกลับมาหอมแก้มพี่ยุนโฮแรงๆเลยค่ะ
อิอิ><’
แต่ใครจะไปรู้...ว่านั่นคือการเจอกันครั้งสุดท้ายของยุนโฮกับคริสตัล...คู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกัน
วันสุดท้ายที่ยุนโฮจะได้สัมผัสกับคนรักในตอนที่เธอยังมีชีวตอยู่...
(ยุน
คริสอยู่บ้านนายใช่มั้ย?)
‘อื้มๆ
แต่ยังไม่กลับมาเลยอ่ะ’
(อ่าๆ
นายไปตามคริสละกัน ฉันจะรับคริสไปช็อป)
‘อื้ม’
ร่างหนาเดินไปหยิบเสื้อกันหนาวก่อนที่จะเดินออกไปจากบ้าน...แขนของยุนโฮปัดไปโดนกระถางต้นคริสมาสต์ของคริสตัล
‘เดี๋ยวค่อยกลับมาเก็บก็ได้มั้ง’
ยุนโฮเดินไปที่สวนสาธารณะที่ๆคนรักของเค้าชอบไปนั่งเล่น
ทั้งๆที่บ้าน(หรือคฤหาส)ของเค้าก็มีมันแท้ๆเลย แค่สนามเนี่ย-*- แต่แล้ว...
ปัง!!!
ทุกอย่างมันรวดเร็วไปหมด
แจจุงเพื่อนของเค้าเหนี่ยวไกปืนเพื่อยิงซีวอนคู่แข่งของแจจุง แต่ทว่าซีวอนกลับจับตัวคริสตัลที่ยืนอยู่ใกล้ๆมาบังแทน...ความแม่นของคิม
แจจุงเป็นที่รู้กันว่าเค้าแม่นปืนแค่ไหน ลูกกระสุนยิงไปโดนที่หัวใจของคริสตัลพอดี
พร้อมๆกับที่ร่างของเธอล่วงลงไป...
‘คริส!!!!’
ยุนโฮรีบวิ่งมาประคองคนรักของตัวเองขึ้นมา
แจจุงที่เพิ่งได้สติก็รีบโทรไปที่โรงพยาบาล ส่วนซีวอนก็วิ่งหนีไปแล้ว
แต่ยังมีคนอีกคนที่ยังคอยมองดูอยู่
เจสสิก้ามองภาพของน้องสาวสุดที่รักของเธอกำลังจะจากไป นี่เป็นวันเกิดเธอแท้ๆ
น้ำตาของเธอหลั่งลินออกมา ก่อนที่เธอจะค่อยๆจดจำหน้าของ คิม แจจุงเอาไว้
หลังจากนั้นเธอก็ขับรถออกไป เพื่อจัดการ ‘เก็บ’ ซีวอน...คนที่ทำให้น้องสาวเธอต้องตาย..
‘คริสรักพี่ยุนนะคะ^^’
หญิงสาวยิ้มให้คนรักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะค่อยๆหลับตาลง...
‘ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย’
ยุนโฮพรมจูบไปทั่วใบหน้าของคริสตัล
น้ำตาของเค้าหลั่งไหลออกมามากมาย
ยุนโฮยังคงกอดร่างกายที่ค่อยๆเย็นขึ้นของคริสตัลไว้...
และหลังจากวันนั้น...
มิตรภาพที่แสนยาวนานของแจจุงและยุนโฮ...ก็จบลง..
แจจุงค่อยๆลืมตาขึ้นมา...เค้าพบว่าในตอนนี้เค้าอยู่ที่โกดังอะไรซักอย่าง
ตรงหน้าของเค้าก็คือภาพของคนรักของเค้าถูกมัดไว้กับเก้าอี้
และในตอนนี้สภาพของเค้าก็ไม่ต่างกัน...
“คิม แจจุง”
แจจุงจ้องหน้ายุนโฮอดีตเพื่อนสนิทของเค้าด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย
ในตอนนั้นเค้าไม่ได้ตั้งใจซักหน่อย แล้วเค้าก็ไม่ได้สังเกตเห็นคริสตัลเลยซักนิด
ยอมรับว่าเค้ามีส่วนผิด...แต่ว่าเจสสิก้าก็ได้มาแก้แค้นเค้าคืนแล้วหนิ?
ความเจ็บปวดของเค้ามันยังไม่พอใช่มั้ย!?
“เอาล่ะๆ
มาทำให้มันจบๆกันเถอะ”
ยุนโฮเดินไปหาโฮยอนที่ตอนนี้มองมายังแจจุงอย่างงงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ยุนโฮจับตัวโฮยอนไว้ก่อนที่จะพาโฮยอนไปยืนตรงหน้าแจจุง
“ตรงหัวใจใช่มั้ย?
ตรงที่นายยิงคริส”
“...”
แจจุงมองหน้ายุนโฮด้วยหลากหลายความรู้สึก
นี่มันก็ผ่านมา2ปีแล้วนะ 2ปีที่เค้าต้องทนทุกข์ด้วยความทรมาน
2ปีที่เค้าต้องทนคิดถึงเจสสิก้าต้องทนทุกข์เพราะพิษรัก
แต่นี่...เค้าพึ่งเจอแจจุงแค่เดือนเดียวเองนะ...
“ให้มันจบตรงนี้ไม่ได้หรอยุนโฮ?”
“ได้สิ^^”
รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษของเพื่อนสนิททำให้แจจุงจุงเข้าใจว่าต่อจากนี้ยุนโฮจะทำอะไร...
ปัง!!!
แจจุงกระโดดเข้าไปรับลูกกระสุนแทนโฮยอน
ยุนโฮตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เจสสิก้าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเลือดมากมายหลั่งไหลออกมาจากตัวแจจุง...คนที่เธอรัก
“ยุนโฮ เจสสิก้า
ฉันจะไม่โกรธแค้นพวกนาย”
“แจจุง!!!!!!!!”
“แจจุงรักโฮยอนนะครับ^^”
และแล้วแจจุงก็ค่อยๆหลับตาลง...
“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”
ราวกับภาพในอดีตมาซ้อนทับ
ยุนโฮมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา เข้าส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง
นายไม่โกรธฉันเลยหรอแจจุง? แล้วภาพในอดีตก็ซ้อนเข้ามา...
‘ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันจะไม่โกรธนายยุนโฮ!’
‘ทำไมล่ะ?’
‘เพราะนายเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันยังไงล่ะ^^’
‘ต่อให้ฉันฆ่านาย?’
‘ต่อให้นายฆ่าฉัน...ฉันก็จะยิ้มให้นายและบอกว่าไม่เป็นไรนะ^^’
‘ทำไมล่ะ?’
‘เพราะฉันรู้ว่านายคงไม่กล้าหรือไม่นายก็ไม่ตั้งใจยังไงล่ะ^_____^’
‘แจจุง...’
ยุนโฮเหลือบไปเห็นปืนที่เค้าทำตกไว้
ความคิดชั่วร้ายเข้ามาในหัวของเค้าอีกครั้ง...
“แล้วเจอกันนะ แจจุง
ฉันกำลังจะไปหาเธอแล้วคริสตัลที่รัก^^”
ปัง!!!!
“ยุนโฮ!!!!!”
เจสสิก้าวิ่งมาดูยุนโฮด้วยความเป็นห่วง
ยุนโฮเป็นคนที่น้องสาวของเธอรักที่สุด เค้าเหมือนตัวแทนของคริสตัลน้องสาวของเธอ...
“อ๊ากกกกกกก”
ซาตานที่แสนชั่วร้าย...ปาร์ค
ยูชอน...
“ใคร? ใครน่ะ?”
จงหลับตาแล้วกลับมายังที่เจ้าควรอยู่...ซาตานที่ชั่วร้ายที่สุดในพิภพ...
เจสสิก้ามองชายหนุ่มที่ค่อยๆหลับตาลงด้วยความตกใจ…
“นาย!!!!”
ร่างบางตื่นขึ้นมาก็พบว่าเค้าอยู่ในที่ๆเต็มไปด้วยความมืด...ไม่มีแสงสว่างเลยซักนิด...
เจ้า...บุตรของเทวดา...แต่มีจิตใจเป็นซาตาน...
“นายเป็นใคร?”
ข้าคือคนที่ลงโทษให้เจ้าลงไปที่โลกมนุษย์ยังไงล่ะ
“แจจุง! แจจุงอยู่ไหน?”
เค้าตายไปแล้ว...เพราะนาย...เค้ามาบังลูกกระสุนนั้นแทนนาย
ซาตานที่แสนชั่วร้าย...
“นายช่วยแจจุงได้มั้ย?”
ได้สิ...แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ
“อะไรล่ะ?”
นายจะไม่สามารถไปปรากฏตัวต่อหน้าคิม
แจจุงได้อีก และ คิม แจจุงก็จะลืมนายไปชั่วนิรันดร์ ลืม คิม
โฮยอนไปตลอดกาล...และเค้าก็จะกลับไปรักกับเจสสิก้า
“...”
ว่าไงล่ะ?
“ได้สิ...แต่ว่า”
อะไรล่ะ?
“ขอให้ฉันเป็นเพียงแค่อณูวิญญาณคอยเฝ้ามองเค้าได้มั้ย”
...
“ได้มั้ย?”
ได้สิ...เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าซาตานที่มีอำนาจและฤทธิ์มากมาย
จะทิ้งสิ่งนั้นเพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างมนุษย์คนนึง...
“ถ้าฉันไปด้วยร่างของซาตาน...แจจุงก็จะอ่อนแอ”
เอาล่ะ...หมดเวลาแล้ว
ต่อจากนี้นายจะกลายเป็นอณูวิญญาณ และคิม
แจจุงก็จะลืมเรื่องราวทั้งหมด...ขอให้นายโชคดีละกันนะ...
และแล้วทุกอย่างก็หลงเหลือไว้เพียงความมืดมิดของรัตติกาลและความเงียบในยามราตรี...
2ปีผ่านไป...
“แจจุงยิ้มหน่อยสิ
นี่งานแต่งงานของเรานะ”
“ฉันก็ยิ้มอยู่นี่ไงสิก้าอ่า~”
“แต่นายร้องไห้ทำไมล่ะ?”
“หะ!? ฉันนี่นะร้องไห้?”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“พี่ชายครับๆ”
แจจุงหันไปมองลูกของเด็กรับใช้ของเค้า
“มีอะไรหรอ?”
“มีพี่ชายผมสีดำๆ ผิวขาวๆ
ปากแดงๆ กำลังเช็ดน้ำตาให้พี่อยู่ครับ!”
“อะไรนะ?”
“พี่ชายผมดำบอกว่าจะอยู่กับพี่ชายตลอดไปครับ^^”
‘ต่อให้นายจะลืมฉัน...หรือว่ารักของเราจะไม่สามารถเป็นจริง
แต่สัมผัสแห่งความอบอุ่นที่นายให้ฉันวันนั้น...มันคือพลังชีวิตของฉันในตอนนี้...ฉันรักนายนะ...’
----------The End--------
***จบแล้วพี่น้อง~ เรื่องนี้แอบยาว(ยาวมากเถอะ)
สาเหตุที่แต่งเอ็นซีไม่จบเพราะมันแต่งไม่ต่อกันเลยแต่งต่อไม่ได้ ฮ่าๆ
ยังไงก็ขอบคุณที่มาอ่านนะค่ะ^^ ตอนนี้เหลือใบไม้ผลิอย่างเดียว
แต่คาดว่าจะเอาshadowมาลงก่อน(สนุกนะๆ กร๊ากก) ชอบคนอ่าน
รักคนเม้น^^ อิอิ ถ้าไม่ดีตรงไหนก็วิจารณ์มาเลยนะค่ะ
จะได้เอาไปปรับปรุง^^~***
